Hans Fohan

Het vacuüm en de biomorfe eenvoud heeft een essentiële betekenis in de autonome wereld van deze Belgische kunstenaar. De avant-gardist pleit om ruimte en verzoekt om een sociaal artistieke interpretatie. Zijn liefde voor de leegte shockeert en de kunstenaar vraagt hiermee om dialoog en bezinning. De ingetogen explosies en minimale bewegingen suggereren een stille roep, de integratie.

De toekomst van onze wereld die dreiging insinueert staat voor een nieuw universum. Oorlogen en natuurrampen adviseren ons te denken over ruimte. Hans Fohan confronteert ons daarom ook met het bestaansrecht van de ander. Ons denken bevindt zich in een nieuwe tijd – het ruimtecontinuüm van ons bestaan. De Amor Vacui herinnert ons aan het recht van elk individu op een evenwaardig bestaan.